Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego

Od kilku lat lekarze biją na alarm: w krajach rozwiniętych, które przezwyciężyły epidemie, nadciśnienie tętnicze niezmiennie zajmuje czołowe miejsce wśród przyczyn zgonów z powodu chorób układu krążenia. Pod względem liczby powikłań i niekorzystnego rokowania konkuruje z cukrzycą. Jednocześnie choroba szybko staje się młodsza. Kilka dekad temu przypadek 35-letniego pacjenta po udarze mózgu uznawano za nonsens. Ostatnio taki przypadek nikogo nie zdziwi.

Według Światowej Organizacji Zdrowia około jedna czwarta mieszkańców świata cierpi na nadciśnienie tętnicze. Połowa osób powyżej 65. roku życia ma nadciśnienie.

Co to za choroba?

Nadciśnienie tętnicze odnosi się do chorób układu sercowo-naczyniowego. Jej obecność powoduje utrzymujące się wysokie ciśnienie krwi w tętnicach krążenia ogólnoustrojowego.

Samo w sobie uciskanie ścian naczyń krwionośnych jest procesem koniecznym, normalnym i niezbędnym do przepływu krwi przez nie. Podczas snu ciśnienie nieznacznie spada, a podczas stresu lub aktywności fizycznej – odwrotnie.

Standardowe ciśnienie krwi dla młodych ludzi (może się nieznacznie różnić w zależności od osoby) wynosi 120/75 mmHg. Sztuka. Dla osób po czterdziestce – 130/80, dla osób po pięćdziesiątce – 135/84. Jeśli ciśnienie często wzrasta do 140/90, lekarze mówią o nadciśnieniu.

Ciśnienie krwi dzieli się na dwa typy:

1. Skurczowe. Pierwsza, najwyższa liczba wskazuje siłę ciśnienia krwi w momencie, gdy serce kurczy się i wypycha krew z tętnic.
2. Rozkurczowe. Druga, niższa liczba, pokazuje ciśnienie krwi, gdy mięsień sercowy (miokardium) się rozluźnia.

Nadciśnienie tętnicze (nadciśnienie) nie bez powodu nazywane jest „cichym zabójcą”: może powodować pojawienie się różnych patologii. Szczególnie dotknięte jest serce i mózg. W zaawansowanych przypadkach może prowadzić nawet do zawału serca i udaru mózgu.

Klasyfikacja nadciśnienia tętniczego

Ryzyko nadciśnienia tętniczego jest imponujące, dlatego naukowcy badają go od początku ubiegłego wieku. W tym okresie klasyfikacja zmieniała się więcej niż raz, ale ukształtowały się dwa kierunki:

1. Tworząc klasyfikacje według etapów rozwoju choroby, lekarze zastanawiali się nad powiązaniem nadciśnienia tętniczego z czynnikami ryzyka rozwoju nadciśnienia. Nigdy jednak nie osiągnęli pełnego porozumienia – debata wciąż trwa.
2. Identyfikacja wariantów choroby. W podejściu tym zagłębia się w przyczyny nadciśnienia tętniczego, etapy i mechanizmy jego rozwoju.

W artykule omówione zostanie kilka klasyfikacji zaproponowanych przez naukowców.

Za pomocą znaków zewnętrznych

Tak sklasyfikował tę chorobę pewien niemiecki lekarz. Patrząc na pacjenta, F. Volgard podzielił chorobę na czerwoną i bladą. W pierwszym przypadku wraz ze wzrostem ciśnienia zauważalne jest zaczerwienienie twarzy i ciała spowodowane rozszerzeniem naczynek. Często pojawiają się czerwone plamy. W drugim przypadku osoba cierpiąca na tę chorobę doświadcza skurczu naczyń ze wzrostem ciśnienia, staje się zimna i blednie.

Według pochodzenia

Lekarze tradycyjnie identyfikowali stopnie nadciśnienia: pierwotne (nadciśnienie) i wtórne (objawowe).

Konkretne przyczyny pojawienia się i rozwoju pierwotnego nie zostały jeszcze znalezione. Ma trzy stopnie.

Nadciśnienie tętnicze pierwszego stopnia nazywane jest „łagodnym”. Ciśnienie - 140–159 i 90–99 mm Hg. Sztuka. Ciśnienie krwi „skacze”, czasami wzrasta, a następnie wraca do normy. Nadciśnienie pierwszego stopnia ma podgrupę graniczną ze wskaźnikami 140–149 i 90–94 mm Hg. Sztuka. Prawdopodobieństwo wystąpienia kryzysów (ostrych, nagłych skoków) jest niewielkie, a jeśli już wystąpią, to rzadko.

Ale w przypadku nadciśnienia 2. stopnia (umiarkowanego) ryzyko jest większe. Tonometr pokazuje 160–179 i 100–109 mmHg. Sztuka. Nadciśnienie drugiego stopnia charakteryzuje się tym, że ciśnienie stale wzrasta.

Choroba w stadium 3 (ciężka) może zagrażać życiu, szczególnie w przypadku chorób współistniejących. Poziom ten charakteryzuje się wskaźnikami większymi niż 180 i większymi niż 110 mmHg. Sztuka.

Czasami dana osoba ma problemy tylko z jednym rodzajem ciśnienia. Nadciśnienie tętnicze nazywane jest wówczas izolowanym i wyróżnia się dwa warianty nadciśnienia:

1. skurczowy. Ciśnienie jest wyższe niż 140 i mniejsze niż 90 mmHg. Sztuka.;
2. podgrupa: graniczna – 140–149 i poniżej 90 mmHg. Sztuka. W tym przypadku „górne” ciśnienie wzrasta do 140 mmHg. Sztuka. i wyższe, podczas gdy „niższe” pozostaje w normie. Mówimy wówczas o izolowanej postaci nadciśnienia skurczowego.

Nadciśnienie wtórne występuje rzadziej i jest rozpoznawane w około 20% przypadków (u młodych osób do 35. roku życia – w 25%). Ten typ choroby jest spowodowany chorobą określonego narządu. Najczęściej takie objawowe nadciśnienie pojawia się z powodu problemów z nerkami. Profesor zaproponował podział na postać endokrynną, neurogenną, nerkową i hemodynamiczną. Lekarze nadal go używają.

Etapy nadciśnienia

W niedawnej przeszłości eksperci dzielili nadciśnienie tętnicze na trzy etapy. Stopień nadciśnienia (pierwszy, drugi i trzeci) pokazuje postęp choroby w czasie. Zatem podział odzwierciedla patologie, które pojawiają się w organizmie na przestrzeni lat.

W 1999 roku naukowcy zdecydowali, że dokładniejsza będzie klasyfikacja choroby według stopnia. Jest ich trzy i każdy oznacza zakres zmian cyfrowych wartości ciśnienia krwi (były one omówione powyżej).

W niektórych klasyfikacjach można znaleźć czwarty stopień nadciśnienia. Jego dolne granice: wskaźniki skurczowe - 210, rozkurczowe - ponad 110. Kiedy specjalista zauważa 4. stopień choroby, ma na myśli cyfrowe wskaźniki ciśnienia, a nie stan pacjenta, ponieważ nadciśnienie jest w stadium 3. jest również uważane za ciężkie.

Przy chronicznym nadciśnieniu organizm nie radzi sobie ze stresem i z narządami zaczynają dziać się złe rzeczy. Te, które są dotknięte wcześniej niż inne, nazywane są przez lekarzy narządami docelowymi. Oprócz serca i mózgu są to siatkówka i nerki. Klasyfikacja nadciśnienia na etapy opiera się właśnie na wpływie na te słabe punkty.

Początkowo w pierwszym etapie rozwoju nadciśnienia narządy są nadal zdrowe. Często osoby z nadciśnieniem początkowo nie zgłaszają się do szpitala, ponieważ czują się znośne i nie przeszkadzają szczególnie w ich życiu. Kryzysy nadciśnieniowe są raczej wyjątkiem niż regułą. Początkujący pacjenci z nadciśnieniem na próżno ignorują problemy zdrowotne, ponieważ na tym etapie chorobę najłatwiej jest okiełznać. Czasami leczenie nadciśnienia pierwszego stopnia sprowadza się bardziej do zmiany stylu życia niż do przyjmowania leków. Ale to konieczne. Dlatego też, gdy tonometr okresowo wykazuje wysoki poziom, lepiej udać się do specjalisty. Terminowe leczenie pomoże zapobiec rozwojowi „cichego zabójcy”.

Nadciśnienie w stadium 2 charakteryzuje się utrzymującym się wysokim ciśnieniem krwi. Serce poddaje się jako pierwsze - lewa komora zaczyna się powiększać i „grubieć”. U niektórych, oprócz nieprawidłowości w funkcjonowaniu serca, rozwijają się także defekty w naczyniach krwionośnych siatkówki. Osoba z nadciśnieniem znajduje się w fazie 2. Kryzysy zdarzają się znacznie częściej. Ale chorobę nadal można leczyć. Jeśli lekarz zdiagnozuje „Nadciśnienie 2. stopnia”, należy szczególnie uważnie przestrzegać jego zaleceń. Ponieważ choroba wraz z dalszym rozwojem zaczyna zagrażać życiu.

Kiedy pojawia się nadciśnienie w stadium 3, wszystkie narządy docelowe dają o sobie znać z mnóstwem powikłań. Skokom ciśnienia w nadciśnieniu w stadium 3. mogą towarzyszyć ataki niewydolności serca i astmy sercowej. Często rozwija się miażdżyca, dusznica bolesna, niewydolność nerek i inne „dary”. Często trzeci etap nadciśnienia odnotowuje się, gdy u pacjenta występują już krwotoki w dnie oka, zawał serca, tętniak, udar i inne dolegliwości.

Oznaki problemów z ciśnieniem krwi

Problemem numer jeden jest wczesne rozpoznanie nadciśnienia i zrozumienie, jak długo dana osoba cierpi na nadciśnienie. Wielu pacjentów z nadciśnieniem dowiaduje się o diagnozie 3 lub więcej lat od początku choroby.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko rozwoju nadciśnienia są: dziedziczność, nadwaga, palenie tytoniu, częsty stres, podwyższony poziom cholesterolu, siedzący tryb życia i podeszły wiek.

Dzwonek alarmowy dzwoni, jeśli widzisz:

• sporadyczny ból głowy;
• bólowe „groźby” z tyłu głowy lub uderzenia w skronie;
• często odczuwają mdłości i zawroty głowy;
• blask migocze w oczach lub latają „czarne muchy”;
• wszystko jest denerwujące lub pokryte apatią;
• mrowienie lub drętwienie palców;
• obrzęk ramion, nóg i (lub) twarzy;
• niespodziewanie pojawia się szybkie bicie serca.

Jeśli rozpoznajesz siebie, powinieneś chociaż systematycznie mierzyć swoje ciśnienie krwi. Ale oczywiście lepiej jest udać się do szpitala.

Diagnostyka nadciśnienia tętniczego

W przypadku podejrzenia przewlekłego nadciśnienia tętniczego lekarze stosują trzy metody diagnostyczne.

Pierwszą, najprostszą metodą jest zmierzenie ciśnienia krwi.

Drugie to pełne badanie fizykalne. Może to wykonać wyłącznie specjalista. Wykonuje badanie palpacyjne i osłuchowe (analiza dźwięków towarzyszących pracy różnych narządów), opukiwanie (opukiwanie różnych części ciała i wyciąganie wniosków na podstawie dźwięku) oraz badanie standardowe.

W trzecim przypadku elektrokardiograf pomaga wyciągnąć wnioski.

Co zatem Cię czeka, gdy przyjedziesz do szpitala z podejrzeniem nadciśnienia tętniczego?

Najpierw lekarz sprawdzi ciśnienie krwi za pomocą specjalnego urządzenia – tonometru. Nawiasem mówiąc, u osób z łatwo pobudliwym układem nerwowym wartości ciśnienia krwi mogą wzrosnąć nawet przy niewielkich wstrząsach emocjonalnych. Podczas wizyty u lekarza tacy pacjenci doświadczają syndromu „białego fartucha”: gdy tylko lekarz zaczyna mierzyć ciśnienie krwi, wzrasta ono. Ale przyczyną tych wahań jest stres, a nie choroba. Chociaż taka reakcja na szok w dłuższej perspektywie może powodować zakłócenia w normalnym funkcjonowaniu serca i nerek. U takich wrażliwych pacjentów lekarz będzie sprawdzał ciśnienie więcej niż raz i w różnych warunkach.

• Badanie lekarskie. Zbierane są informacje o wzroście, masie ciała i wskaźniku masy ciała pacjenta. Specjalista szuka dowodów na objawowe nadciśnienie.
• Historia medyczna. Bez wywiadu z pacjentem – nigdzie. Trzeba dowiedzieć się, z jakimi chorobami dana osoba zetknęła się wcześniej i czy obecnie występują jakieś dolegliwości. Analizie poddawane są czynniki ryzyka, styl życia (obecność/brak złych nawyków, dieta, poziom cholesterolu, ustala się, czy występuje cukrzyca), czy rodzice mieli nadciśnienie.
• Badanie fizyczne. Najpierw lekarz osłucha serce za pomocą fonendoskopu. Zadanie polega na identyfikacji dźwięków, zmian w tonach lub obecności obcych dźwięków, jeśli takie występują. Po tym badaniu można wykluczyć wady serca i wyciągnąć wstępne wnioski na temat jego stanu na tle nadciśnienia tętniczego.
• Biochemiczne badanie krwi. Konieczne jest sprawdzenie poziomu cukru, cholesterolu i lipoprotein oraz zrozumienie, jak podatna jest dana osoba na miażdżycę.
• EKG. Elektrokardiogram jest integralnym elementem procesu diagnostycznego. Pomaga dostrzec nieprawidłowości w rytmie serca. Dysponując wynikami możemy ocenić obecność przerostu ściany lewej strony serca, typowego dla nadciśnienia tętniczego.
• USG serca. Za jego pomocą lekarz może zobaczyć obraz zmian i wad serca, ocenić funkcję i stan zastawek.
• Badanie rentgenowskie. Lekarze wykonują arteriografię i aorografię. Za ich pomocą specjaliści badają ściany tętnic i ich światło, aby wykluczyć obecność wrodzonego zwężenia aorty (koarktacji) i blaszek miażdżycowych.
• Dopplerografia. Podczas diagnozowania nadciśnienia tętniczego lekarz bada stan tętnic mózgowych i szyjnych. Ultradźwięki są nieszkodliwe i nie powodują powikłań, a jednocześnie pozwalają określić intensywność przepływu krwi przez tętnice i żyły.
• USG tarczycy. Oprócz innych danych lekarz potrzebuje wyników badania krwi w celu określenia poziomu hormonów wytwarzanych przez tarczycę. Na podstawie wyników badania stanie się jasne, czy tarczyca odgrywa jakąkolwiek rolę w rozwoju choroby i jakie leczenie przepisać.
• USG nerek. Narządy te i ich naczynia są bardzo podatne na nadciśnienie. Badanie pozwala ocenić ich stan.

Metody leczenia

Obecnie istnieje wiele metod leczenia nadciśnienia. Niektórzy przyszli do nas od starożytności; farmaceuci i naukowcy latami pracowali nad stworzeniem kolejnych.

Najpopularniejszą metodą jest leczenie farmakologiczne. Lekarze stosują kilka rodzajów leków w celu normalizacji ciśnienia krwi.

1. Antagoniści wapnia mają na celu zmniejszenie częstości akcji serca.
2. Leki moczopędne, najczęściej tiazydowe, działają na rzecz poprawy produkcji i wydalania moczu.
3. Leki adrenergiczne.
4. Leki rozszerzające naczynia krwionośne rozszerzają naczynia krwionośne i tym samym wyrównują sytuację.

W niektórych przypadkach stosuje się metodę chirurgiczną zwaną ablacją. Ta procedura nie jest łatwa. Do żyły pacjenta wprowadza się cewnik z urządzeniem wytwarzającym fale radiowe. Z ich pomocą uszkodzona zostaje sieć nerwowa w pobliżu tętnicy nerkowej. Aby zapobiec pojawieniu się blizn po interwencji, wpływa to na całą długość żyły. Wykonywany w znieczuleniu miejscowym.

Do medycyny alternatywnej zalicza się różnorodne metody wywodzące się z przeszłości. Obejmuje to parki na nogi, balsamy octowe i wiele innych.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego skuteczne są także nietradycyjne środki na bazie waleriany, serdecznika, buraków, cytryny, miodu i chrzanu.

Istnieje wiele wywarów ziołowych stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Oto jeden przykład:

Weź 1 łyżkę. l. serdecznik, korzeń waleriany i kminek. Mieszać. Łyżkę tej mieszanki zalać szklanką wrzącej wody i pozostawić na godzinę. Pij lek trzy razy dziennie, 1/3 szklanki. Kurs przewidziany jest na miesiąc.

Jest też herbata klasztorna, która ma pomóc przy nadciśnieniu i leki homeopatyczne. Jednak przed leczeniem najlepiej skonsultować się ze specjalistą.

Nadciśnienie tętnicze jest niebezpieczną chorobą, jeśli nie jest leczone. Musisz monitorować swoje zdrowie w każdym wieku, ponieważ współczesny rytm życia często przyczynia się do rozwoju choroby. Niezależnie od stadium i stopnia nadciśnienia, bez leczenia może ono prowadzić do śmiertelnych konsekwencji.